1. Het uitdijende feest

 
“Uitdijend”: in omvang toenemend. Standaard gebruikt in het gehele Nederlandse taalgebied. De Vlamingen durven wel eens “uitdeinend” gebruiken. Het wordt door de taalkundigen aanvaard als alternatief, maar ik vind eerder het klinken als: in omvang krimpend. Net het tegenovergestelde dus.
Ik dacht bij het bedenken van deze titel aan Hemingway’s “A Moveable Feast” maar uiteraard ook aan Filliou’s “Fête permanente”. Ik kom daar later nog op terug.
Met het “uitdijend feest” bedoel ik “onderwijs”. Of, beter gezegd, onderwijs zoals het zou moeten zijn en ervaren worden. Een voortdurend toenemend festijn van ervaringen, kennis en inzicht maar ook een zich steeds verder verspreidend netwerk van plekken waar dit festijn kan en mag plaatsvinden.
Hoe dit feest er qua inhoud en vorm moet uitzien is het onderwerp van deze blog. Ik zal daarbij een ideaalbeeld trachten te schetsen, wars van praktische beslommeringen of compromissen ten opzichte van de huidige organisatorische regelgeving. Een radicale utopie. In de hoop dat hier en daar een bruikbaar idee sluimert of een toekomstige realiteit wordt voorspeld.
Ik laat me ook hier inspireren en ruggensteunen door een aantal denkers en doeners waar ik ook al in mijn boek “Over het leren van de kunst” (Politeia, Brussel 2020) en de blog tegendeacademie.blogspot.com naar refereerde, John Dewey op kop (hoe meer ik van de man lees hoe enthousiaster ik word!). Maar dus ook: Robert Filliou, Thomas Hirschhorn en de minder bekende Fernand Deligny en Cedric Price.
Andermaal is deze opsomming eerder het resultaat van associaties en min of meer toevallige ontdekkingen (serendipiteit) dan de conclusie uit systematisch onderzoek. Zoek dus geen wetenschappelijke basis waarop mijn stellingen zijn gebaseerd. Zij komen uitsluitend voort uit een bijna vier decennia lange onderwijspraktijk en de bedenkingen die ik mij daar onderweg en achteraf bij maakte. Men neme ze dus voor wat ze waard zijn.