5. Netwerken en mobiliteit

 

Voor Constant was het duidelijk dat de ‘bewoner’ van zijn Nieuw Babylon een nomade zou zijn. Iemand die van her naar der zou trekken, zonder vaste verblijfplaats, profiterend van de mogelijkheden en faciliteiten die hij onderweg tegenkomt om zijn verlangens en behoeften als “Homo Ludens” te bevredigen.

Het “Fun Palace” van Cedric Price organiseert zichzelf weliswaar op basis van de detectie van bezoekersstromen, in se is en blijft het een statisch gegeven, ingeplant in een stedelijk weefsel. Price was zich daarvan bewust, in die zin dat hij op een gegeven moment verschillende “palaces” voorzag in verschillende wijken van de grootstad (Londen). Deze zouden onderling verbonden worden door metrolijnen en andere vormen van openbaar vervoer. Op die manier zou er een Fun Palace-netwerk ontstaan.

Price keek nog verder dan dat. Hij dacht aan filialen in andere Britse steden, maar ook overzees, in Chicago, New York tot in Tokyo toe. Een heus intercontinentaal netwerk dat meteen – in die periode van Koude Oorlog – een soort van internationale solidariteit zou moeten bewerkstelligen.

Dat is exact wat ook Robert Filliou wou bereiken met zijn “Fête Permanente” of het “Eternal Network”.

Met zijn activiteiten in “La Cedille Qui Sourit”, een soort winkeltje dat hij samen met zijn kompaan George Brecht runde in Villefranche-sur-mer, had hij reeds een netwerk uitgebouwd dat hij bestookte met allerlei grapjes, rebussen, gedichten en ineen geknutselde objecten. Toen dat in 1968 ophield te bestaan was het tijd voor “la Fête Permanente”, een oproep aan de wereld voor een continue stroom van ‘performances’ waarbij het leven van alledag tot kunst zou verklaard worden.

Men kan zich nauwelijks voorstellen wat dat geweest zou zijn mochten Constant, Price en Filliou hebben kunnen beschikken over het Internet!

Maar dat hadden ze dus niet. Voor hen was het middel om mensen en ideeën te verbinden: mobiliteit.