6. Leren van en in de “Potteries Thinkbelt”
In het midden van
de jaren ’60 richt Cedric Price zijn aandacht op onderwijs. Hij werkte aan een National
School Plan waarmee hij een nieuwe kijk op manieren van leren en onderwijzen
wilde introduceren. Hij gaf daar en concrete vorm aan met zijn idee voor de “Potteries
Thinkbelt”. Daarbij was voor mobiliteit een bijzondere rol weggelegd.
Price was afkomstig uit Stoke-on-Trent, een stad en een streek (North Staffordshire) die in de 19de eeuw het centrum was van de keramiekindustrie. Zoals zovele 19de eeuwse industriegebieden kende de zogenaamde “potteries belt” in de 20ste eeuw een gestage teloorgang, armoede en verval achterlatend.
Price wilde deze streek nieuw leven inblazen door er een kennisindustrie te installeren. Dat zou gebeuren door er een “technical university” op te richten met verschillende campussen die verspreid zouden worden over de gehele regio. Deze campussen moesten zich voor Price langsheen de oude spoorlijnen bevinden die vroeger de verschillende fabrieken met mekaar verbonden. Voor de verplaatsingen tussen deze verschillende “stations” wilde Price treinen inleggen met wagons die waren ingericht als “mobile educational units”. In deze ‘units’ konden lezingen plaatsvinden, onderzoek worden verricht, les worden gegeven. Eens op een campus aangekomen konden ze verder als klaslokaal worden gebruikt of worden vervangen door andere exemplaren die dan weer met andere instrumenten waren uitgerust of zich voor nieuwe doeleinden konden lenen.
Price beoogde met wat hij de “Potteries Thinkbelt” noemde niets minder dan een verloederde streek nieuw leven in te blazen door een ganse gemeenschap te ‘voeden’ met onderricht, waarbij de treinen ‘kennisproducten’ zouden aandragen en verspreiden zoals dat gebeurde met consumptiegoederen in de warenhuizen.
Daarbij was het aspect van de mobiliteit essentieel. Was de verplaatsing naar en in het “Fun Palace” nog louter een tijdrovende fysieke handeling, met de treinen in de “Potteries Thinkbelt” werd de verplaatsing benut als een moment van leren. Meer nog: het werd een manier van leren.
Het doet denken aan het aloude mantra van “we reizen om te leren”, al moet het hier eerder begrepen worden als “we leren door te reizen”. Op de website van Radical Pedagogies[1] wordt het als volgt geformuleerd: “the idea of a project as an educational tool and the notion of moving, travelling, and displacement as processes linked with learning.”
Wat mij betreft: een baanbrekend inzicht!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten